Stereotypy

     Zewsząd otaczają nas gwałtowne wybuchy braku tolerancji. Dotyka to ludzi z innym kolorem skóry, z innym kolorem włosów. Wystarczy, że ktoś ma coś innego, już jest doskonałym materiałem na ofiarę nietolerancji.

     Do rasizmu i ksenofobii mam dziwne podejście. I tu pojawia się kolejny paradoks. Nie wiem z czego to wynika, być może z tego, że jestem jeszcze młoda i niesprecyzowana, że muszę dopiero dokształtować swój charakter. A może to kwestia tego, że jestem słaba i zdarza mi się myśleć tak jak większość, ale tylko na początku, później dochodzę do swojego zdania. Posłużę się przykładem z życia. Siedzę w kinie, jeszcze seans się nie zaczął, wszyscy siedzą i podgryzają już popcorn. Nagle do sali wchodzi arab z torbą. Początkowo wywołuje u mnie reakcję: „O boże! Przyszedł arab i ma torbę! Podłoży bombę. Wszyscy umrzemy!”. A po sekundzie durnego myślenia ganię się i stwierdzam, że żal mi tego człowieka. Mam wtedy ochotę zabrać go do domu, nalać mu zupy i herbaty, żeby wynagrodzić mu to myślenie. Wstydzę się tego, że oceniam takich ludzi powierzchownie, po pozorach, kierując się jakimiś głupimi stereotypami ( sama nie raz padłam ich ofiarą, ale o tym za chwilę).  Często na chłodno, w domu, po takim incydencie zastanawiam się jak bym się czuła gdyby ludzie reagowali tak na mnie. Gdyby samo moje bezbronne wejście do takiej sali kinowej wywoływałoby takie odczucia u innych.

     Walczę z tym, żeby tak nie reagować, a jednak takie obawy są gdzieś głęboko zakorzenione. Szłam do pierwszej komunii, kiedy były ataki na WTC, jako mała osóbka nie rozumiałam co się tak naprawdę dzieje. Ale pamiętam jedno: uważaj na arabów z torbami!!

     Co do mojego dzieciństwa. Jako blond nastolatka musiałam zmierzać się codziennie z głupimi tekstami dotyczącymi mojego koloru włosów. Na szczęście od zawsze miałam to w miarę głęboko, bo byłam przekonana co do mojej wartości. Żarty o blondynkach? Ok., też mnie bawią. Blondynka za kierownicą, w sklepie itp. Ale jak we wszystkim trzeba zachować umiar. Gdy byłam w wieku podstawówkowym i gimnazjalnym słyszałam co chwilę, że jestem głupia, że moje zdanie się nie liczy – z powodu włosów oczywiście. Co jest absurdalnie śmieszne.  Wynika to oczywiście z faktu, że dokuczający mi koledzy byli niedojrzałymi dziećmi, jednak skąd u nich tyle agresji? STEREOTYPY rządzą nami od małego.

     To samo spotyka ludzi z kręconymi włosami w podstawówce, rudych i okularników. Dzieci nie bawią się z nimi. Czemu od małego uczeni jesteśmy aktów nietolerancji? Mamy to we krwi? Co z nami jest nie tak?